Την δική του οπτική για την 53η επέτειο του Πολυτεχνείου έδωσε και ο δημοσιογράφος του σταθμού Δημήτρης Κολόκας στην σημερινή έκτακτη εκπομπή του IONION FM. Όπως είπε, το σύνθημα Ψωμί, παιδεία, ελευθερία, είναι δυστυχώς ακόμη σε εκκρεμότητα και επίκαιρο όσο ποτέ. Όπως είπε, είμαστε στο 2026, πενήντα τρία χρόνια από την εξέγερση και την γενιά του Πολυτεχνείου.
Αναφέρθηκε στις γενιές που προηγήθηκαν του Πολυτεχνείου, την γενιά του Πολυτεχνείου αλλά και τις επόμενες μέχρι σήμερα.
Είπε πως κάθε γενιά αντιμετωπίζει τις δικές της προκλήσεις. Εμπνέεται από διαφορετικές ιδέες, διαμορφώνει επίκαιρα αιτήματα, διεκδικεί, αγωνίζεται, αλλάζει τα πράγματα και τις αντιλήψεις και προχωρά μπροστά
Στην Ελλάδα υπήρξαν γενιές που άφησαν το έντονο αποτύπωμά τους στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα. Σε δύσκολες εποχές, ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες. Γενιές που πάλεψαν για την επιβίωση, για την πατρίδα, για τη δημοκρατία. Άνθρωποι με όνειρα, ελπίδες, προσδοκίες που δεν τους λύγισαν τα προβλήματα και οι ελλείψεις.
Για την γενιά του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης, όπως είπε, έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά. Ουσιαστικά αποτελείται από ανθρώπους που μέχρι και σήμερα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά πράγματα της χώρας μας.
Η κύρια κατηγορία που της προσάπτεται είναι ότι εξαργύρωσαν τις ιδέες και τους αγώνες τους με χρήμα, δόξα και εξουσία. Ανέτρεψαν μια κατάσταση και επέβαλαν ένα νέο σύστημα που λειτουργεί ακόμα και σήμερα, προάγοντας δυστυχώς όχι το συμφέρον του τόπου, αλλά τα συμφέροντα κλειστών ομάδων και συντεχνιών. Ταυτόχρονα λοιδόρησαν και περιθωριοποίησαν τους αγνούς συναγωνιστές τους που δεν ασπάστηκαν τη «ιδεολογία» τους
Η αναδρομή αυτή καταλήγει στη γενιά των Ολυμπιακών Αγώνων και των προσδοκιών που γεννήθηκαν μετά την διοργάνωσή τους στην Αθήνα το 2004, μέχρι γενιά των 700 ευρώ και αργότερα την γενιά των 500 ευρώ και κάτω, συν τον σημερινό πληθωρισμό και την ακρίβεια. Από γενιά της ανάπτυξης και της προόδου, μέχρι γενιά των μνημονίων και της επιτήρησης που συνεχίζεται με χίλιους δυο τρόπους και σήμερα, την γενιά των πλειστηριασμών, της ανασφάλειας, της φτώχειας και της εθνικής υποτέλειας. Και θεωρητικά θα περάσει και στις επόμενες γενιές, αν δεν γίνει κάτι το συνταρακτικό...
Για να μην μοιάσει λοιπόν αυτή η γενιά στην προηγούμενη και γίνει η νέα χαμένη γενιά της πατρίδας μας, για να μην επιτραπεί σε κανέναν μεσάζοντα να παζαρέψει το μέλλον και τα όνειρά των Ελλήνων, ένα δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε: Τον δρόμο της αμφισβήτησης οποιονδήποτε λογικών βολέματος και αρπαχτής. Τότε μόνο θα υπάρξει και πάλι ελπίδα. Τότε μόνο θα καθορίσουμε εμείς την ταυτότητά μας.
Και κατέληξε με τους στίχους του Ελύτη και τη μουσική του Θεοδωράκη: «Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή»



