Γράφει η Χριστίνα Λευκαδίτη Καραγιάννη

31 του Αυγούστου, καταμεσήμερο, αποπνικτική ατμόσφαιρα, 12:00 η ώρα, ώρα αιχμής. Αναμονή πολλών πολιτών κάτω απ’ τον καυτό ήλιο, έξω από το ένα ΑΤΜ τράπεζας της Γαστούνης.

Κάτοικος του Κάστρου που πρέπει να διεκπεραιώσει κάποιες τραπεζικές πράξεις, μπήκε στο αυτοκίνητό του (που πολλοί ηλικιωμένοι δεν διαθέτουν) και φθάνει από το Κάστρο σε 15 λεπτά από την ζωή του στην Γαστούνη και μπαίνει στην ουρά. Περιμένει 10΄ και διαπιστώνει ότι το συγκεκριμένο ΑΤΜ (ΆΤιΜο) δεν δύναται να κάνει κατάθεση (προσωρινά ως συνήθως).

Εν συνεχεία πηγαίνει σε ΑΤΜ της έτερης συστημοτράπεζας. Περιμένει άλλα 10΄ στην ουρά μες τον καύσωνα και διαπιστώνει ακόμα μια φορά πως δεν γίνεται ούτε σε αυτό κατάθεση (προσωρινά…) . Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη λύση, παρά να πάρει το ΙΧ του και να διασχίσει τα χωριά του κάμπου, άλλα 15 λεπτά απόσταση ώστε να φθάσει στα Λεχαινά  καταναλώνοντας αναγκαστικά την πανάκριβη βενζίνη του. Αναμονή κι εκεί άλλα 10 λεπτά και καταϊδρωμένος διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα κατάθεσης ούτε στο συγκεκριμένο μηχάνημα!

Εντός της τράπεζας  υπάρχει κι άλλο ένα ΑΤΜ. Εισέρχεται. Τι χαρά, υπάρχει κλιματισμός!!!! Εκεί η ουρά απαιτεί 30 λεπτά αναμονή, καθώς είναι το μόνο που λειτουργεί. Επιστροφή στο Κάστρο. Ώρα 13:45.

Χρόνος που σπαταλήθηκε: 1 ώρα και 45 λεπτά.

Χιλιομετρική απόσταση: 50 χλμ.

Έξοδα βενζίνης μέσος όρος: 7 ευρώ (από το πιο φθηνό βενζινάδικο).

Κάστρο, Αρκούδι, Νιοχώρι, Μυρσίνη δεν υπάρχει ΑΤΜ τράπεζας. Στο Κάστρο υπήρχε αλλά το αφαίρεσαν. Κυλλήνη υπήρχε και το αφαίρεσαν και από εκεί, αφήνοντας μόνο ένα στο λιμάνι το οποίο συχνά δεν λειτουργεί.

Στο Βαρθολομιό δεν μπορεί να γίνει κατάθεση. Στην Γαστούνη έκλεισαν οι τράπεζες και έμειναν τα ΑΤΜ που ταλαιπωρούν τον κόσμο λειτουργώντας κατά το δοκούν...   Ανδραβίδα κανένα. Λεχαινά ανάλογα με τα κέφια τους. Ολόκληρος κάμπος στα αζήτητα… Ο Καλλικράτης μας μάρανε ή μάλλον ο Καλιγούλας.

Και ο Έλληνας μες την αναξιοπρέπεια και την ταλαιπωρία, να προσπαθεί να πληρώσει τους βασανιστές του από τις οικονομίες που έκανε, τρώγοντας μια φορά την ημέρα ή και καθόλου. ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΣΕΙ! Να πληρώσει αυτό το σαδιστικό κράτος που τον βασανίζει.

Ας μη μιλήσουμε για τους ηλικιωμένους… Αυτοί είναι σαν να κάνουν σαφάρι στην έρημο!

Και η παραγωγικότητα που είναι το ζητούμενο, πού πήγε; Πώς μπορεί να είναι παραγωγικός ένας τέτοιος πολίτης; Όταν, όπως του λένε, πρέπει επίσης να ψάχνει για το πιο φθηνό βενζινάδικο, τα πιο φθηνά προϊόντα στα καρτέλ των σούπερ μάρκετ, να υπολογίζει τα χρωματιστά τιμολόγια των άλλων καρτέλ της ενέργειας, να ταλαιπωρείται στις δημόσιες υπηρεσίες και να ζει χωρίς ελπίδα, δίχως στόχους, μες την ανασφάλεια και την ντροπή. Αυτός ο πολίτης θα πολεμήσει αύριο τους Τούρκους αν χρειαστεί; Με τι ηθικό;

Ψιλά γράμματα θα μου πείτε για το απέραντο φρενοκομείο, μέσα στο οποίο κατοικούμε.