Γράφει ο Γιώργος Φάκος

Η ερήμωση δεν αφήνει αποκαΐδια ούτε συντρίμμια για τηλεοπτικά σόου. Γι’ αυτό και η πολιτεία παρακολουθεί τον αργό θάνατο της Ηλείας με σταυρωμένα χέρια.

Η Ηλεία ξεψυχάει αθόρυβα, αργά και βασανιστικά. Δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς επίσημες στατιστικές για να το καταλάβει — αρκεί μια βόλτα στους δρόμους της. Ο απολογισμός μιας καθημερινότητας που φθίνει είναι παντού γύρω μας: άδεια σχολικά θρανία, κατεβασμένα ρολά στην αγορά και χωριά που μετατρέπονται σταδιακά σε υπαίθρια γηροκομεία. Αυτό είναι το ύπουλο πρόσωπο της δημογραφικής συρρίκνωσης. Μιας κρίσης που δεν συνοδεύεται από τον πάταγο μιας ακαριαίας καταστροφής, αλλά από τη βαρειά σιωπή της εγκατάλειψης. 

Η βολική αδιαφορία της εξουσίας 

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι αυτή η ερήμωση φαίνεται να βολεύει το πολιτικό σύστημα. Η δημογραφική κατάρρευση δεν αφήνει πίσω της αποκαΐδια από φωτιές ούτε συντρίμμια από σεισμούς — εικόνες δηλαδή που προσφέρονται για τηλεοπτικά σόου, επικοινωνιακές αυτοψίες και φιέστες ανέφικτων υποσχέσεων. Επειδή δεν υπάρχουν κάμερες να καταγράφουν την αργή φθορά, οι τοπικοί και κεντρικοί άρχοντες την αντιμετωπίζουν με μια ένοχη, βολική αδιαφορία. 

Χωρίς το στοιχείο του «κατεπείγοντος», ο αργός θάνατος του νομού θάβεται κάτω από το χαλί της πολιτικής αδράνειας. 

Άδεια χωριά: Η ημιορεινή και πεδινή ζώνη χάνει τη ζωτικότητά της, με τις τοπικές κοινότητες να ερημώνουν. 

Φυγή νέων: Η ανεργία και η έλλειψη προοπτικών διώχνουν το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας. Υποβάθμιση υποδομών: Υγεία, παιδεία και συγκοινωνίες συρρικνώνονται, επιταχύνοντας τον φαύλο κύκλο. 

Μια σιωπηλή σκιά του εαυτού της 

Όσο η νεολαία φεύγει γι’ άλλους τόπους, η Ηλεία μετατρέπεται σε μια σιωπηλή σκιά του παραγωγικού και ιστορικού εαυτού της. Το πιο τραγικό δεν είναι απλώς ότι χάνεται το μέλλον ενός από τους πιο εύφορους νομούς της χώρας. Είναι ότι η πολιτεία παρακολουθεί αυτή την κατάρρευση με σταυρωμένα χέρια. Χωρίς ένα ουσιαστικό σχέδιο ανασυγκρότησης, τη δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας και τη στήριξη των νέων οικογενειών, το μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο: η εξουσία απλώς περιμένει να σβήσει και ο τελευταίος παλμός αυτού του τόπου, χωρίς να ακουστεί ούτε κιχ. 

___________________

«Υπάρχουν αλήθειες που βολεύουν και αλήθειες που ενοχλούν. Στη Δυτική Ελλάδα και περισσότερο στην Ηλεία έχουμε χορτάσει από τις πρώτες και διψάμε για τις δεύτερες. Όταν οι υποσχέσεις γίνονται σύννεφο και τα προβλήματα παραμένουν μόνιμοι κάτοικοι του τόπου μας, κάποιος πρέπει να βάζει κάτω τα δεδομένα, χωρίς φίλτρα και πολιτικές προστασίας.» 

«Αναζητώντας τις ενδείξεις του ποιοι είμαστε και τις αποδείξεις γι' αυτά που αξίζει να διεκδικήσουμε».