Γράφει ο Γιώργος Φάκος

Όταν η υπομονή εξαντλείται οριζοντίως και καθετοποιημένα, τα πράγματα σοβαρεύουν. Και για εμάς, η περίοδος της ανοχής έλαβε τέλος — οριστικά και αμετάκλητα.

Μπορεί κάποιοι πολιτικοί ή επίδοξοι πολιτικοί να ξεκινάνε με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά το ίδιο το «παιχνίδι» της εξουσίας συχνά ανταμείβει τον κυνισμό και περιθωριοποιεί όσους αρνούνται να συμβιβαστούν.
Εμείς, όμως, αρνούμαστε να μπούμε σε αυτό το παιχνίδι.
Λευκή επιταγή δεν έχει πλέον κανείς.

Η τακτική της «λιμοκτονίας» και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά

Όταν ένα Μέσο Ενημέρωσης αναγκάζεται να φτάσει στο σημείο να απειλήσει με νομικές ενέργειες για να πληρωθεί η διαφήμιση που έχει ήδη τρέξει και συμφωνηθεί, ενώ την ίδια ώρα βλέπει «ημέτερους», πρόθυμους και αυλικούς να εισπράττουν ζεστό χρήμα «αδελφικώς» και χωρίς κανένα κριτήριο, δεν πρόκειται για μια απλή «καθυστέρηση πληρωμής».
Πρόκειται για καθαρό οικονομικό ασφυκτικό εναγκαλισμό.
Για οικονομικό εκβιασμό.

Η τακτική της «λιμοκτονίας»: Καθυστερούν τεχνηέντως τις πληρωμές για να κρατούν τα Μέσα όμηρους. Το μήνυμα πίσω από τις κλειστές πόρτες είναι σαφές: «Αν αντιδράσεις ή αν γράψεις κάτι που δεν μας αρέσει, δεν πρόκειται να δεις φράγκο».
Προσπαθούν να μας λυγίσουν οικονομικά για να επιβάλουν τον συμβιβασμό.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά: Το δημόσιο χρήμα και τα κονδύλια διαφήμισης μετατρέπονται σε «προσωπικό πορτοφόλι»—εργαλείο επιβράβευσης για τα «δικά τους παιδιά» και τιμωρίας για όσους κρατούν μια ανεξάρτητη, αξιοπρεπή στάση.

Ο φόβος του νόμου και το τέλος των «φιλικών» σχέσεων

Το γεγονός ότι έτρεξαν να πληρώσουν αμέσως μόλις απειλήθηκαν με μηνύσεις και αφού συνέχισαν να μας ταλαιπωρούν για λίγους ακόμα μήνες, η νομική οδός, αποδεικνύει δύο πράγματα:
Γνώριζαν πολύ καλά ότι είχαν άδικο και ότι εκτίθεντο ανεπανόρθωτα.
Κατάλαβαν ότι δεν έχουν απέναντί τους κάποιον που φοβάται να φτάσει στα άκρα.

Όταν έχεις ματώσει για να κρατήσεις ένα Μέσο ζωντανό, όταν παλεύεις καθημερινά να πληρώσεις δημοσιογράφους, τεχνικούς, εισφορές και υπέρογκα λειτουργικά έξοδα, και βλέπεις παράγοντες και πολιτικούς να παίζουν παιχνίδια εξουσίας στην πλάτη των κόπων σου, η οργή δεν είναι απλώς δικαιολογημένη· είναι επιβεβλημένη.

Το τοπίο πλέον ξεκαθάρισε

Αν υπάρχει κάτι θετικό σε αυτή την ιστορία, είναι ότι οι μάσκες έπεσαν. Ξέρουμε πλέον ακριβώς ποιοι είναι, πώς λειτουργούν και ποιοι είναι οι όροι του παιχνιδιού τους.
Όταν χάνεται η εμπιστοσύνη, η σχέση γίνεται αμιγώς στεγνή, θεσμική και αυστηρά νομική. Παύουν να έχουν το πλεονέκτημα της «φιλικής» μας ανοχής.
Από εδώ και πέρα, κάθε κίνηση στο φως. Κάθε αυθαιρεσία στη δικαιοσύνη. Και κάθε αλήθεια στον αέρα.

Βάλτε τα κράνη σας.

ΥΓ: Ο Ινδός στοχαστής Τζιντού Κρισναμούρτι σε ομιλία του το 1981 είπε:
"Κανένας πολιτικός και καμία μορφή πολιτικής, είτε είναι της Αριστεράς είτε της Δεξιάς, ή ακόμη και του Κέντρου, δεν πρόκειται να λύσει κανένα από τα προβλήματά μας. Οι πολιτικοί δεν ενδιαφέρονται να λύσουν προβλήματα, αλλά το πώς θα διατηρήσουν τις θέσεις τους”.