Γράφει ο Γιώργος Φάκος 

Μια «ωραία» ιστορία γραφειοκρατικής τρέλας εκτυλίχθηκε σε έναν παραθαλάσσιο οργανισμό, εκεί όπου οι γλάροι πετούν αμέριμνα πάνω από το λιμάνι, τα καΐκια λικνίζονται στα γαλήνια νερά του Ιονίου και τα πλοία εκτελούν τα δρομολόγιά τους με τη γνώριμη ρουτίνα της θάλασσας.

Έτσι, μια ωραία ημέρα ξεκίνησε μια μικρή οδύσσεια, ή καλύτερα σημειώθηκε μια θεατρική παράσταση του παραλόγου παρά αποτελεσματική δημόσια λειτουργία. Και κάπως έτσι, σε έναν τόπο όπου η θάλασσα διδάσκει καθημερινά την αξία της απλότητας και της πρακτικής σκέψης, η γραφειοκρατία και η αδιαφορία υπαλλήλων και διορισμένων διοικούντων κατάφεραν για ακόμη μία φορά να αποδείξουν ότι διαθέτουν μια μοναδική ικανότητα: να μετατρέπουν το αυτονόητο σε περίπλοκο και το απλό σε... διοικητικό θρίλερ.

Αν μη τι άλλο, οι γλάροι που πετούσαν πάνω από το λιμάνι θα είχαν σίγουρα λιγότερες απορίες για όσα συνέβαιναν από όσους προσπαθούσαν να παρακολουθήσουν την εξέλιξη της υπόθεσης.

Το χρονικό της κωλυσιεργίας: Από μήνα σε μήνα και από δικαιολογία σε δικαιολογία

Στα τέλη του περασμένου χρόνου δόθηκε προφορική εντολή για διαφημιστική προβολή από τον συγκεκριμένο οργανισμό. Η αρχική τοποθέτησή τους ήταν σαφής: «Θα πληρωθείτε μόλις εγκριθεί ο προϋπολογισμός».
Η απάντηση από την πλευρά του μέσου ήταν πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Φεβρουάριος: Όταν ζητήθηκαν διευκρινίσεις για την πορεία της πληρωμής, η δικαιολογία άλλαξε: «Υπήρξε λάθος στη μηχανογράφηση, θα υπάρξει μικρή καθυστέρηση».

Μάρτιος & Απρίλιος: Τον Μάρτιο ο προϋπολογισμός εγκρίθηκε. Τον Απρίλιο, οι υπεύθυνοι του οργανισμού κάλεσαν τους εκπροσώπους του μέσου στα γραφεία τους, ζήτησαν εκ νέου το ηχητικό της διαφήμισης –το οποίο ήδη προβαλλόταν επί μήνες– και διαβεβαίωσαν ότι η πληρωμή θα γινόταν μέσα σε μία εβδομάδα, το πολύ δέκα ημέρες.

Μάιος: Ο Μάιος ήρθε και έφυγε χωρίς καμία απολύτως εξέλιξη. Σε κάθε νέα όχληση η απάντηση παρέμενε στερεότυπη: «σε μία-δύο ημέρες», «μέσα στην εβδομάδα», «σε τρεις ημέρες».
Οι ημέρες έγιναν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες.

Τα προσχήματα, η ανατροπή και η ξαφνική «λύση»

Λίγο αργότερα εμφανίστηκε ένα νέο επιχείρημα από την πλευρά του οργανισμού: ότι απαιτούνταν ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα, παρότι η δαπάνη ήταν κάτω του προβλεπόμενου νόμιμου ορίου. Όταν επισημάνθηκε ότι αυτό δεν ίσχυε, η απάντηση της διοίκησης ήταν πως «ο νόμος έχει αλλάξει» — κάτι που, βεβαίως, δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα.

Τον Ιούνιο προέκυψε ένα ακόμη εμπόδιο: «Δεν είχε υπογραφεί εντολή διαφήμισης, άρα δεν μπορεί να γίνει πληρωμή».
Το εύλογο ερώτημα που γεννήθηκε ήταν απλό: αν αυτό ήταν το πραγματικό πρόβλημα, γιατί δεν ειπώθηκε εξαρχής; Γιατί δεν αναφέρθηκε ούτε τον Φεβρουάριο, ούτε τον Μάρτιο, ούτε τον Απρίλιο, όταν οι διαβεβαιώσεις περί άμεσης πληρωμής επαναλαμβάνονταν συνεχώς;

Η απάντηση ήταν η απόλυτη σιωπή.

Μόνο όταν υπήρξε σαφής ενημέρωση ότι θα κινηθούν οι νόμιμες διαδικασίες, με όλα τα ηχητικά ντοκουμέντα και τις επικοινωνίες στη διάθεση νομικού εκπροσώπου, το σκηνικό άλλαξε άρδην.
Μέσα σε λίγες ώρες, το «άλυτο πρόβλημα» άρχισε ξαφνικά να επιλύεται:
Την επόμενη ημέρα εστάλη μήνυμα ότι ετοιμάζονταν τα έγγραφα για την εξόφληση.
Τα χρήματα βρέθηκαν.
Οι διαδικασίες κινήθηκαν (αν και συνέχισαν να προβάλλουν εμπόδια, όπως το να μην σηκώνουν τηλέφωνα για διευκρινίσεις και να επιδεικνύουν μια απαράδεκτη συμπεριφορά).

Με τα πολλά το θέμα λύθηκε, μετά από 5 ολόκληρους μήνες (φτάνοντας στον Αύγουστο), επειδή έγινε σαφές ότι αυτή τη φορά δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί το ίδιο μοτίβο κωλυσιεργίας.

Το βαθύτερο ζήτημα: Τι απογίνεται ο απλός πολίτης;

Εδώ, όμως, προκύπτει ένα προφανές και σοβαρό ερώτημα: Αν αυτή είναι η αντιμετώπιση προς ένα μέσο ενημέρωσης που έχει τη δυνατότητα δημοσιοποίησης, ποια είναι άραγε η μεταχείριση προς τον απλό πολίτη που δεν έχει φωνή, δεν έχει πρόσβαση και δεν μπορεί να αναδείξει δημόσια την ταλαιπωρία του;

Η αξιοπιστία των θεσμών και των οργανισμών δεν κρίνεται στις επίσημες ανακοινώσεις.
Κρίνεται στην πράξη: στον σεβασμό των υποχρεώσεων, στη συνέπεια του λόγου και κυρίως στη συμπεριφορά τους όταν δεν υπάρχει το δημόσιο βλέμμα.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει αξία η καταγραφή και η δημοσιοποίηση τέτοιων περιστατικών.

Η προτροπή προς τους πολίτες που αντιμετωπίζουν παρόμοια γεγονότα είναι να τα καταγγέλλουν ανοιχτά. Γιατί μόνο έτσι θα γίνει αντιληπτό από ορισμένους ότι η διοίκηση υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη — όχι για να τον εξαντλεί με παρασκηνιακά παιχνίδια…

Και να καταλάβουν καλά ότι η... κοροϊδία θα επιστραφεί με τόκο, την ώρα που πρέπει!
Άλλωστε, οι γλάροι μιλάνε για διάφορα που βλέπουν από ψηλά...