Τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν ευλογούνται τα ψάρια ούτε αν επιστρέφονται ως ελαττωματική παρτίδα. Το ζήτημα είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε αποκτήσει ένα μοναδικό ταλέντο: να αντιμετωπίζουμε κάθε πρόβλημα με το εργαλείο που διαθέτουμε, όχι με αυτό που χρειάζεται. Άλλος με την πίστη, άλλος με την επιστήμη, άλλος με την απόχη. 

Κι όταν η επιστήμη περιμένει χρηματοδότηση, το κράτος αναζητά ακόμη σχέδιο και οι ψαράδες βλέπουν τα δίχτυα τους να καταστρέφονται, τότε η απόχη και η προσευχή καταλήγουν να συμβολίζουν το ίδιο πράγμα: την αγωνία ενός κόσμου που ζητά λύση. 

Και κάπου εκεί, το Αιγαίο δεν παφλάζει απλώς. Κοιτάζει όλους εμάς στην προκυμαία και μοιάζει να αναρωτιέται ποιος, τελικά, έχει χάσει τον προσανατολισμό του.

Ακούστε το σχετικο απόσπασμα