Γράφει ο Γιώργος Φάκος

Με δηλώσεις περί «σύγχρονων και ασφαλών υποδομών», η δημοτική αρχή Πηνειού πανηγυρίζει για την ολοκλήρωση των εργασιών αποκατάστασης στη γέφυρα της Γλύφας. Ο δήμαρχος Αλέξης Καστρινός εμφανίζεται ικανοποιημένος, υπογραμμίζοντας ότι η γέφυρα είναι πλέον «ξανά ασφαλής και σε πλήρη λειτουργία». 

Και πράγματι — έτσι πρέπει να είναι. 

Όμως η πραγματικότητα δεν εξαντλείται σε ανακοινώσεις. 

Την ίδια ώρα, λίγα χιλιόμετρα μακριά, η παλιά γέφυρα Βαρθολομιού παραμένει εδώ και χρόνια σε κατάσταση πλήρους εγκατάλειψης. 

Ένα ιστορικό και αρχιτεκτονικό στοιχείο της περιοχής, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί είτε ως σημείο πολιτιστικής αναφοράς είτε ως τουριστικός πόλος, έχει αφεθεί στη φθορά του χρόνου και στην αδιαφορία των αρμοδίων. 

Το ερώτημα είναι απλό αλλά ενοχλητικό: Γιατί για τη μία γέφυρα υπήρξε σχέδιο και χρηματοδότηση, ενώ για την άλλη ούτε καν σκέψη; 

Και δεν πρόκειται για μια απλή υποδομή. 

Η παλιά γέφυρα Βαρθολομιού κουβαλά και μια βαριά, σχεδόν μυθική, ιστορική αφήγηση. 

Σύμφωνα με κάποιο θρύλο, κατά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, όταν η ανατίναξη γεφυρών αποτελούσε πάγια τακτική για την επιβράδυνση των συμμαχικών δυνάμεων, η συγκεκριμένη γέφυρα σώθηκε. 

Ο λόγος; Ένας έρωτας. 

Μια γυναίκα από το Βαρθολομιό φέρεται να παρακάλεσε τον Γερμανό διοικητή, με τον οποίο διατηρούσε σχέση, να μην την καταστρέψει — και εκείνος υπάκουσε. 

Αλήθεια ή θρύλος, λίγη σημασία έχει. 

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η γέφυρα αυτή στέκεται ακόμα, όχι μόνο ως κατασκευή, αλλά ως φορέας μνήμης. Κι όμως, καμία δημοτική αρχή —και κυρίως οι διοικήσεις των τελευταίων ετών— δεν κατάφερε να συλλάβει ούτε ένα στοιχειώδες σχέδιο αξιοποίησης. 

Ούτε συντήρηση, ούτε ανάδειξη, ούτε ένταξη σε κάποιο πρόγραμμα πολιτιστικής ανάπτυξης. 

Η εικόνα είναι αποκαλυπτική: Από τη μία, έργα που προβάλλονται και δικαίως ολοκληρώνονται. Από την άλλη, μνημεία που σιωπηλά καταρρέουν. 

Η τοπική κοινωνία δεν χρειάζεται μόνο ασφαλείς μετακινήσεις. Χρειάζεται και μνήμη, ταυτότητα, σεβασμό στην ιστορία της.